Koncert na Wschodniej, który odbył się 12 września, doskonale wpasowuje się w motto cyklu. To kwintesencja kontrastowości miasta – sztuka w bramie?! W podwórku?! I to w podwórku ulicy, na którą żaden szanujący się łodzianin nie zachodzi bez pilnej potrzeby, bo boi się dostać kamieniem w głowę?!
A czemu nie?
(więcej…)
Współojciec – współzałożyciel “Oryginału”.
Zmęczony życiem i bezsensem studiów politechnicznych (transport, Politechnika Śląska) postawił na drastyczne zmiany i cieszy się ze zdobytego indeksu na UAM w Poznaniu (dziennikarstwo i komunikacja społeczna na Wydziale Nauk Politycznych i Dziennikarstwa).
Ale nie o tym.
Główne dwa przymioty charakteryzujące Gaspara to bycie w drodze i ciągłe wątpliwości. Droga – kilka razy do roku bywa w górach, po których taszczy swój ukochany fioletowy plecak Karrimora. Upodobał sobie zwłaszcza Beskid Niski, a za najpiękniejsze miejsce pod Słońcem uważa Chatkę pod Niemcową w Beskidzie Sądeckim. Maniakalnie jeździ pociągami, tygodniowo przebywa nimi średnio około tysiąca kilometrów wpatrując się w zaokienne krajobrazy. Często wystawia wtedy za owe okno głowę wraz z ciągle noszonym ze sobą aparatem fotograficznym i zdejmuje mijaną rzeczywistość. Wątpliwości? W zasadzie niczego nie jest pewien. Wciąż poszukuje i odkrywa nowe płaszczyzny życia i możliwości poznania świata. Stara się rewidować poglądy i konfrontować je z rzeczywistością, zachowując do nich umiarkowany dystans zapobiegający zacietrzewieniu. Nie lubi jednoznacznych rozwiązań – bo urągają jego wizji wieloznacznej rzeczywistości, fascynuje się tajemniczością spraw. Czasem słyszy, że jest kobiecy – nie posługuje się bowiem logiką dwuwartościową w ocenie sytuacji.
Czyta powojenną poezję polską, reportaże, powieści. I czasem “Przekrój” i “Gazetę Wyborczą”, znów niestety wrócił do lektury prasy. I “Tygodnik Powszechny”, co – ku jego samego radosnym zdziwieniu – coraz bardziej pasuje do jego życiowej filozofii. Słucha poezji śpiewanej i wszelkich gatunków okalających. Radykalnie nie pije alkoholu, stara się być wolny od nałogów wszelakich. Harcerzy. Ma przyjaciół, którym jest wdzięczny za to, że wciąż go rozwijają. Jest ckliwy i zbyt często szklą mu się oczy na wspomnienie lub martwienie o ludzi ważnych.
Wita ponownie i życzy miłej lektury.
Zaprasza też na swoją stronę domową – gaspar.prv.pl.
Łódź stara się być jednym z centrów kulturalnych kraju. I słusznie – to przecież trzecie co do liczebności mieszkańców miasto w kraju, którego tradycja – tak odmienna i niecodzienna – stanowi twardy grunt, na którym z powodzeniem można zbudować wielobarwne centrum wydarzeń artystycznych. Miasto to bowiem stanowiło – nie tak przecież dawno! – wielki tygiel, w którym mieszały się obyczajowości i twórcze temperamenty Polaków, Żydów, Rosjan i Niemców. Żyjąc obok siebie – spotykali się oni na ulicach, wspólnie pracowali, odpoczywali, jeździli tymi samymi tramwajami do tych samych parków na niedzielne spacery, wzajemnie się pobierali i chowali zmarłych na wielokulturowym Starym Cmentarzu.
(więcej…)
Uważając, iż Oryginał sięga bruku, co, rzecz jasna, doskonale wpisuje się w moją wizję nurzającego się w okropnej intelektualnej degrengoladzie świata, poczułem się w obowiązku napisać poniższy artykuł, który, jak mam nadzieję, zmusi niektórych do nieco głębszych refleksji niż te dotyczących współczesnej polskiej sceny muzycznej. Być może rozważane przeze mnie zagadnienia nie są tak frapujące jak kariera pewnej nastoletniej piosenkarki, a już z pewnością nie są przedstawione one w tak ciekawy sposób, charakterystyczny dla stylu Gaspara, ale cóż, mnie tajemne pierwiastki kobiece nie wspierają w pisaniu. Lecz przejdźmy już do rozważań filozoficznych – tylko takie są przecież godne młodych intelektualistów.
(więcej…)
Wieczorna, nocna i wczesnoporanna Łódź to miasto zupełnie inne od tego, które znamy za dnia. Jest tajemnicze i, w przeciwieństwie do innych dużych ośrodków – ot, choćby Poznania, Warszawy czy Katowic, nie śpi. Jest wiecznie żywe i ruchliwe i wciąż dostarcza wrażeń. Wrażeń tym specyficzniejszych – jeśli ogląda się je zza szyb nocnego autobusu. (więcej…)
Usłyszałem o niej pod koniec zeszłego roku. Nie tyle o niej – co nią samą. Podczas jednej z posiadówek czytelniczych w niezapomnianym dla mnie eMPiKu w centrum Katowic usłyszałem ciepłą, niedokuczliwą muzykę z niezłym, dziewczyńskim śpiewem. Nie sposób było nie zwrócić uwagi na lekki, acz wprawny głos o dziecięcej jeszcze nieco barwie. Zagadnięta sprzedawczyni rzuciła “idolka trzynastek… (więcej…)
*** (myślisz że)
myślisz że będziemy tylko o pogodzie?
pogodzie? urodzie? modzie? – nonsens
myślisz że będziemy mówić tylko w święta?
(o datach przecież pamiętać – proste)
myślisz że będziemy się znać ledwo lekko?
uda się odkreślić przeszłość? – wcale
myślisz że nie będzie teraz wspólnych zmartwień?
zapomnę? (tak robił każdy? – prawie)
nie zostawię, wiesz? pamiętam
się martwię, wiesz? więc czekam
pomilczę. chcesz? (wciąż patrzę)
jesteś ważna. tak, na zawsze.
za wszystko jak umiem.
Łódź, noc 2/3 września 2008
Ta strona jest oparta na WordPressie