Wszystkich oczekujących szerokiego, autorskiego artykułu zawiodę. W zasadzie to tylko odnośnik do reportażu Antropologia płatnego seksu Marty Szarejko (”Duży Format”/”Gazeta Wyborcza”). Odnośnik prowadzący do tekstu prezentującego dość bolesny obraz rasy męskiej. Mam wrażenie, że nieco krzywdzący, że jego uogólnienie jest nadużyciem – niemniej obraz prawdziwy. (Proponuję też zwrócić uwagę na sondę umieszczoną obok artykułu).
Tyle ode mnie. Dla ludzi o mocnych nerwach.
Aha, byłbym zapomniał. Podziwiam autorkę artykułu. Bezgranicznie.
… mówił kat po stwierdzeniu zgonu skazańca.
Dwadzieścia lat temu, 21 kwietnia 1986, w Polsce wykonano ostatnią karę śmierci na 29-letnim podówczas Stanisławie Cz. skazanego za gwałt i morderstwo.
Kara śmierci funkcjonowała w polskim kodeksie karnym do 1997 roku. Od 1956 roku stracono 321 osób. Wyroki śmierci odsiadują dziś w Polsce dwadzieścia trzy osoby – zostały zamienione na długoletnie więzienie. W czasach tużpowojennych i stalinowskich zgładzono nie mniej niż trzy i pół tysiąca ludzi. Ostatnia publiczna egzekucja miała miejsce w 1946 roku.
W peerelowskiej rzeczywistości straconym można było zostać m. in. za spekulacje (okres stalinowski) i za publiczne wyszydzanie ustroju (stan wojenny).
Wiele danych cytuję za “Przekrojem”, nr 17-18(3279-80)/08.
Przez kilka dni w tygodniu mieszkam w akademiku. Miejsca tego normalny człowiek raczej nie wiąże z samotnością – wręcz przeciwnie, kojarzy mu się ono z ciągłymi, zwariowanymi imprezami studenckimi.
Dlaczego więc moje rozważania o samotności wywodzę od akademika? (więcej…)
Czasem bywa tak, iż człowiek zakochuje się w pewnej piosence i nie ma żadnej siły, aby go od danego utworu odwieść.
Zdarza się jednak, że mylimy miłość z oczarowaniem i sądzimy, że pokochaliśmy jakąś piosenkę, ale po pewnym czasie nasze uczucie o niej wygasa, a po pewnym czasie ledwie ją w ogóle pamiętamy. (więcej…)
“Amicus Plato, sed magis amica est veritas.” - tak ponoć rzekł Arystoteles w odpowiedzi na pytanie, czemu nie podziela poglądów swego mistrza, Platona. Swego czasu bardzo mnie zachwyciło owo zdanie, jako że oddawało niezłomną postawę wielkiego filozofa; mędrca, który w imię Prawdy gotów jest naprawdę wiele poświęcić. Jednakże, ostatnimi czasy, do mej duszy zakradło się zwątpienie – czy naprawdę słusznym jest poświęcać przyjaciela w imię Prawdy, tak przez nas wszystkich umiłowanej? (więcej…)
Obecnie wciąż mówi się o kanonie lektur na różnych szczeblach edukacji i o tym, jak to groźna Pani Minister usuwa z programu mistrzów. Swoją drogą, według mnie, nic wielkiego się nie stało – ale ja zupełnie nie o tym.
Chciałbym bowiem zadać pytanie zupełnie odmienne – pytanie nie o to co należy w szkole czytać, ale – po co. To odpowiedź na to pytanie de facto rozstrzygnie o wszelkich konkretnych decyzjach programowych. Jeśli bowiem uznamy, że lektury mają pokazać młodym ludziom, że czytanie książek jest naprawdę fajne i rozwijające, i że ich zadaniem jest zachęcić do samodzielnych poszukiwań – a tak według mnie jest – dyskusję o pozycjach listy obowiązkowej należy wyprowadzić z zupełnie innego punktu…
Nie jestem za odcięciem państwowych pieniędzy instytutom sztuki.
Sądzę, że państwo powinno współfinansować kulturę.
Mecenat pańswowy bezsprzecznie wpływa na rozwój krajowej twórczości.
Ale, cholera, nie taki! (Gazeta Wyborcza/gazeta.pl)
Pierwszy superkontrowersyjny temat na Oryginale!
A więc, poniższy obrazek przyprawił mnie o uśmiech, dlatego, że mnie śmieszy. Tak, zdaję sobię sprawę, że tematyka może być poruszająca, ale ja osobiście czuję, że obrazki takie jak te pokazują, iż nadszedł czas gdy przestajemy patrzeć na ten okres w historii jak na święty i niedotykalny.
(więcej…)
Wśród moli książkowych zasadniczo (podział bardzo z grubsza) wyróżnia się dwie grupy: tych, którzy miłość do książek okazują przez pochłanianie kolejnych pozycji w tempie ekspresowym i jak Zwierzak z Muppetów krzyczących: “Jeszcze, jeszcze, jeszcze!” oraz tych, którzy po lekturze zaczynają sobie w głowie tworzyć różne dziwne rzeczy i do jednego utworu wracają wiele razy. Ja, mimo tempa czytania zbliżonego raczej do tych “zwierzakowatych”, kwalifikuję się raczej do tej drugiej grupy. Postaram się wytłumaczyć skąd mi się to wzięło.
(więcej…)
