PS. Przepraszam za kiepską jakość ale cyfrówka została komuś pożyczona.
Luty 18, 2008
“Trio z Belleville”
Skoro piszemy recenzje, to ja opowiem troszkę o jednym z moich ulubionych filmów: “Trio z Belleville”.
“Trio” to film, o jakim człowiek marzy. To film, w którym nie czepiasz się fabuły, efektów specjalnych, gry aktorskiej. To skoncentrowane Kino, czysta, wydestylowana przyjemność. Ogląda się kompletnie skupionym, świata nie widząc poza prostokątem ekranu.
Nie będę pisał o fabule. Nie jest to potrzebne. Jeśli lubisz dobre kino, “Trio” Ci się spodoba. To piękny film animowany, i fabularnie, i wizualnie, i muzycznie. Nie powiem nic więcej, tylko: Polecam.
Luty 13, 2008
Najlepszy film, jaki widziałem: “Pora umierać”
Czułem się jak młodzian. Wokół mnie sami staruszkowie i babinki ledwie trzymające laskę. Pewnie przyszli do kina zwabieni nazwiskiem pamiętanej jeszcze z “Ludzi z pociągu” Kutza czy legendarnych już “Zakazanych piosenek” Buczkowskiego Szaflarskiej. Ja dopiero odkrywałem urok jej gry. Oni pewnie przyszli powspominać piękno gwiazdy sprzed lat – ja je dopiero odkrywałem urodę łączniczki z powstania warszawskiego. Dla nich był to zapewne film, który przyszli obejrzeć z nostalgią. Dla mnie – artystyczny obraz. Najlepszy film spośród tych, które kiedykolwiek widziałem. Bez dwóch zdań.
Na niewielkim ekranie w równie niewielkim kinie pojawił się obraz. Prawdziwy obraz. Taki jak kiedyś. Czarno – biały, nie krystaliczny, nie pełen efektów – ale prawdziwy. I głęboki. Z pełnią zabaw jakże widoczną na negatywowej taśmie głębią ostrości, ferią optycznych misteriów – efektami filtrów, a nie komputerowej obróbki, wreszcie – nie stroniący od niepopularnych, zaskakujących kadrów.
Czerń i biel dobrze komponuje się z treścią filmu: historią staruszeńki (89 lat), która – po latach starań pozbywa się współlokatorów – pamiątki po czasach PRL-u – ze swojego ukochanego domu. Wszystko układa się jednak zupełnie inaczej, niż planowała. Banał? Tak, ale jak przedstawiony! W filmie z oprawą dźwiękową i wizualną niby żywcem wyjętą sprzed dziesięcioleci patrzymy na wartości, które – choć osadzone w dzisiejszych realiach – łatwo przenieść owe dziesięciolecia wstecz. Dziesięciolecia, a może stulecia – bowiem starość, śmierć, honor, trudny kontakt z dorosłymi dziećmi, rozwarstwienia społeczne – towarzyszą ludziom niezależnie od wieków.
Ale dla mnie ten film nie jest arcydziełem ze względu na fabułę. Czułem się jak na półtorejgodzinnym pokazie zdjęć w stylu retro. Naprawdę. Przygotowywany przez lata obraz Doroty Kędzierzawskiej i genialna gra aktorska Danuty Szaflarskiejto cudowna odskocznia od współczesnego, szybkiego i efektownego kina.
To film, po którym nie chce się wychodzić z sali. Mnie jej opuszczenie zajęło kwadrans. Ode mnie – 7/6. Bez apelacji.
Luty 8, 2008
o książkach Joanny Chmielewskiej
Czasem lubię poczytać coś nieambitnego. Ot, prosty, niewymagający, zabawny pseudokryminał nadaje się wspaniale. Nigdy nie przeszkadzało mi nawet to, że niemal każda z książek jednej z najpopularniejszych współczesnych pisarek polskich opiera się na identycznym schemacie. Do czasu.
Do czasu aż poszedłem do mojego ulubionego EMPiK-u na ul. Skargi w Katowicach by, korzystając z możliwości czytania na miejscu, kontynuować przerwaną dzień wcześniej lekturę. Po godzinie i 80 stronach zorientowałem się, że wziąłem nie ten tytuł…
Luty 4, 2008
Autonomia dla Ślůnska?…
Od pół roku studiuję na Górnym Śląsku, na katowickim wydziale Politechniki Śląskiej. Z pozycji mieszkańca Polski Centralnej wejście w tutejsze realia było niczym zatopienie się w kompletnie innym świecie. Tak zresztą było na długo przed wojną.
Autonomiczne Województwo Śląskie ze stolicą w Katowicach było jednostką terytorialną II RP od 1920 roku do końca funkcjonowania międzywojennego państwa polskiego. Ślązacy posiadali własny parlament, skarb. Mogli sami decydować o sprawach takich jak szkolnictwo, samorządność, higiena i zdrowie, żandarmeria i służby porządkowe, rolnictwo, transport wewnętrzny, elektryczność, przepisy finansowe. Mogli sami zaciągać długi zagraniczne, organizować pomoc dla ubogich i stanowić przepisy dotyczące tolerancji wyznaniowej. Państwo w państwie?